Çok olmuş yazmayalı. Bir boş bulunuşlukla tüm yazdıklarımı okudum. Okuttu da kendini lan... İçeriğinde öyle böyle bir ruh varmış gibi hissettirdi. Çünkü bu noktadan geçmişime bakınca buraları ap ayrı bir dünyaymış gibi hissettirdi. Öyleydi de... Çünkü geliyor geçiyor zaman, dönüyor durmuyor dünya.
Çok şey değişiyor, tarif etmekte güçlük çekiyorum. Ama yaş, ama tecrübe hayata karşı sıkılıveriyoruz. Benim tabirimle hayat alevimizi yitiriyoruz.
Hayat alevi demişken eski yazdıklarımda da böyle boşluğa zaman zaman düştüğümü görüyorum. Ama her şu anımda "en büyüğü ve en gerçeği" olduğuna kendimi ikna ediyorum :) belki de haklıyımdır Kim bilir? Belki de her büyüyen boşluğa kendimi adapte edip yoluma devam ediyorumdur. Açıkçası bilmiyorum ^^
Çok üzücü gelecek bir şey söyleyeceğim ama gerçekten de bilgi tecrübe vs. artınca 'bilmiyorum' lar da artıyor. Bu bilmiyorum beraberinde bir bilgelik te getiriyor. Sınırlarını biliyorsun, sınırı aşmak için çabalamak istediğinde bunun heyecanını tekrar yaşıyorsun. Veya geçmişle şimdi yi bir bütün gibi görebilmeye başlıyorsun. Biliyorum diyerek yaptıklarını deneyimlediğin için yerini bilmiyorum lara bırakıyor.
Tecrübe gerçekten seni sıkıcı hale getirirken zamanını da kurtarıyor olmalı.
Mutlak gerçekte detaylar ne olursa olsun zaman geçiyor değil mi?
Biz zavallı bilinçli varlıklar ölüme doğru gidiyoruz.
Eski yazıları komple okuduktan sonra buraya aklıma ne eserse yazmak istedim. Bu yazı öyle meydana geldi.
Hoşçakalın.
Zamanınızı iyi değerlendirmeniz dileğiyle.
