Beynimi matkapla delmek istiyorum. Kalın bir ekmek bıçağını defalarca saplamak istiyorum. Bir tornavidayla bastırmak veya pressle ezip parçalamak. - - - Beynim çalışmayı reddediyor gibi! Formum düşüyor ışığımı gösteremiyorum. Pozitif duyguları üretmiyor. Keyif almıyorum hiçbir şeyden. Rol yapıyorum sadece... Rol - Her şeye rol. Sıkılmak dışında bir duygu sağlamıyor beynim bana. Ve tamamiyle sebepsizce oluveriyor. TAŞAK GEÇER GİBİ. Her şeyimi etkiliyor! Kontrolümü azaltıyor. Sebepsizce oluveriyor. Yediğime dikkat ediyorum, sağlıklı besleniyorum, spor yapıyorum, psikolojimin iyi olmasına dikkat ediyorum, hayatım büyük oranda yolunda, çok çalışıyorum, çalıştığım kadar kendime ödül verip eğlenmeye çalışıyorum, belki yeterince başarılı olamıyorum. Belki siktiğimin beyni pozitif hormonları salgılamayı reddediyor. İlaç kullanmayacağım! Hayır. Belki de sınırlarımı zorluyorumdur ve bir yerde kaldırmıyordur beynim bunu. Bilmiyorum amına koyayım bilmiyorum. Bilsem onu da çözeceğim. Sadece zaman kaybetmek istemiyorum. Zaman kaybedemem. Kontrolüm dışında olmak zayıf hissettiriyor. Similasyonda g
Burada sikerler diyip sonlandırmışım.
25 Ocakta yazmışım bunları. Şimdi kendime bile tam empati kuramıyorum.
Şimdiki halim o halime ''yapmanın iyi olacağı şeyleri AŞIRI ZOR olsa da yapmaya devam et'' diyor. Ama o ruh hali de ayrı bir şey... Ama vasattan ayrılmak istiyorsam bir şeyler bulabilmek istiyorum. Güzelce yağlanmış ve iyi bir mühendislikle yapılmış bir makine gibi çalışabilirim. İnsanın makineye benzediğini kabul etmek çoğu için zor gelebilir ama iyice işin içine indiğimizde çeşitli ihtiyaçları olan ve bunlar sağlandığında iyi çalışan makineleriz. Düşünen, iradesi olan zavallı makineler.
One day I am gonna grow wings
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder