Merhaba! Bu çok uzun bir süre için son yazım olabilir. Şu an boşta bulundum ve yazmak istedim.
Başlangıçta blog yazmaya ani bir hevesle başlamıştım. Birilerinin beni takip edip etmemesi yazılarımın okunup okunmaması umurumda değildi. Bir şeyler üretir bir şeyler bırakır ve kendimi eğlendiririm diyordum. Fakat etraflıca düşünmediğim bu eylemim de temelsiz kaldı. Harika bilgiler sunabilirdim fakat insanlar bunu hak ediyor muydu? Kendi dertlerimi döküp öz rahatlama sağlayabilirdim fakat "yeterince" net ve tam olabilecek miydim? Ya da günlük gibi kullanamaz mıydım? Fakat zaten çok detaylı ve somut bir günlük tutuyordum. Özetle bu ve bunun gibi sebeplerden bu blog temelsiz kaldı. Kof ve soğuk kaldı hep. Beni buraya yazmaya motive edecek bir şey bulamadım. Tek bana kalan İnternette pekte görünür olmayan bir iz bırakmış olmam. Belki öldüğümde benim için küçükte olsa ek bir şeyler sağlayacak bir alan...
Neyse... Geçelim bunları. Bu kapanış yazısına bir konuyla geldim ben. 2022 de bir büyü olduğunu söylemiştim. Farklı bir havası vardı. Bunu hissetmiştim! Gerçekten de 2022 İNANILMAZ bir yıldı benim için! İNANILMAZ! - - - acıyı ve tatlıyı çok uçlarda yaşadım. Harika insanlarla tanıştım. Bu insanlar bana bir şeyler kattılar benden bir şeyler aldılar. Acısı ve tatlısıyla film tadında bir yıl yaşadım! Ve en güzeli bu filmi oluşturan bendim. Enerjim - alevim öylesine kökten öylesine canlıydı ki bu insanları kendime mıknatıs gibi çektim. Kendi etrafımda öyle eğlenceli bir dünya kurdum ki yörüngeme bu güzel insanlar giriverdi. Birlikte döndük karanlık evrende. Işık saçtık ve alev alevdik. Bunlardan bazılarını kayıt altına aldım arşivimde ben yaşlandığımda gülümsememi sağlayacaklar. Bazıları ise beynimin en canlı bölgelerinde asla unutamayacağım, ışıklı güzel yerlerinde saklandı. Her şey böyle olumlu değildi elbet acıyı da derinden yaşadığım yerler oldu. Keza ben seneye girerken acıyı sevmek mottosuyla girmiştim
Acının kutsallığını çoktan özümsemiş beynimdeki en değerli tecrübeler bölümüne oturtmuştum. Yine de artık yeter diyerek acıya katlanamayıp yalnız başıma ağladığım bir iki an da olmadı değil :)) (duşta cenin pozisyonuna geçip ağladığımda aklıma geldi şimdi taşak geçiyorum kendimle hahaha) ama güzeldi! Yemin ediyorum güzeldi! YAŞADIĞIMI HİSSEDİYORUM LAN! O 2-3 yıllık sıkıcı eve kapanmış halimden sonra özüme dönmüş gibiyim. Alevimin ne kadar güzel olduğunu hatırladım. İnsanlar buna hayran kalıyorlar :)) ve ben de bunu sağlamayı seviyorum! Bu insanları özenle seçiyorum... Ben toksikliğini aşabilmiş ucundan azıcık bir narsistim. Ve seçtiğim kişilere ışığımı göstermeyi seviyorum. Ben beyaz tavşanım. Onlara kara deliğin yolunu gösteriyorum, ellerini tutuyorum. Beni takip edip etmemek, o delikten geçip geçmemek onların seçimi. O deliğin ardında ne olduğunu ben de bilmiyorum. Ama sıradan olmayan acı ve hazların olduğunu biliyorum.
Şimdi 2023'e girerken yine benzer bir heyecana sahibim. Hikayemin 2. Kısmı başlıyor gibi. Her şey çok eğlenceli olacak. :) evet Tanrım, bekliyorum! Sun bana o gizemini, acıyı, ızdırabı, tecrübeleri, hazzı, eğlenceyi, anıları. Hepsini dört gözle bekliyorum! Ama yalvarırım beni onlara benzetme!... --- Ben diğer tarafın tadını aldım. Geri dönemem.
Eminem - Superman
