Tavanı yüksek oldukça lüks bir bankanın içindeyim. İçeride farklı farklı insanlar var. Türkiye'deyim fakat farklı bir Türkiye burası. 3-4 basamaklı olan geniş merdivenlerden içeri teröristler giriyor. Uzun sakalları bana İslam'la alakası olmayan tarikat teröristini andırıyor. Herkesi gaddarca tüfekleriyle taramaya başlıyorlar. Silah sesleri o kadar yoğun ki çığlıkları bastırıyor. Bir an olsun silahlar durmuyor sanki sınırsız mermileri varmış gibi ateş ediyorlar. Orada bir anlığına görüş açım bir teröristinkine kayıyor. Onun bakışından görüyorum. İnsanlara ateş ederken insanların suratındaki korkuyu görüyorum. Ateş eden kişinin bundan haz alırcasına ölmüş olan birine dahi ateşe devam ettiğini görüyorum. Kan ve vahşet, boyuna giren kurşunlar, kaçışan insanlar ortalık cehennem gibi. Ardından kendime dönüyorum silahlı olan terörist bana silahını uzatıp beni şok halinde yakalıyor ve öldürüyor. Korku hissetmiyorum rüyamda ya da herhangi başka bir his. Sadece şaşırmayı hissettiğimi hatırlıyorum. Şaşırıyorum. Anlamıyorum. ------ Daha sonra tüm senaryo en baştan başlıyor. Fakat bu sefer ben bu durumun farkındayım. O geniş kapıdan 5 teröristin içeri bir anda gireceğini 3-4 basamaklı geniş merdivenlerden inerken vahşice herkesi tarayacaklarını biliyorum. Bu sefer vezneye yakın balkondan diğer bölmeye geçiyorum o sırada teröristler girip az önceki senaryoyu tekrarlıyorlar.
Bulunduğum yer bir gökdelen gibi. New York'un times meydanına benzer bir ortam ama Türkiye'deyim. 2. kattayım. Bir şekilde kaçıyorum oradan. Arada yaşadığım sisli anıları tam hatırlamıyorum ama görüşüm bir ara gene Teröristlerin içine kayıyor. Olaydan sonra onların arabasında hayalet misali onların içinde buluyorum kendimi. Onların hislerini hissediyorum yoğun çok yoğun bir adrenalin içindeler. Onlar da ne yaptık biz dercesine pişmanlık içermeyen bir şaşkınlık içindeler. Ön koltuğa oturan liderleri olduğunu düşündüğüm biri yaptıkları şeyin kutsallığından bahseden bir kaç zırva bahsediyor. Sanki suçluluk hislerini bastırmaya çalışıyor gibi diğerlerinin, ama hiçbiri suçluluk hissetmiyor ki. Hepsinin aklında yaptıkları şeylerin görselleri geçiyor. Kendime döndüğümde havanın kararmış olduğunu görüyorum. Varoşun içindeyim. Dar sokaklar kötü görünümlü evler. Dışarı asılmış çamaşırlar. Verandada oturan teyzeler küçük küçük bahçeler. Hepsinin içinden yolumu bulup evime gitmeye çalışıyorum. Görsel yine kayıyor, Bursa - Heykel meydanına gidiyorum gene başka bir adam. Muhtemel bizden yana olan bir casus ya da muhbir. Beyazlar içinde sakallı. Bir şekilde onun tehlikede olduğunu düşünüyorum. Bir şeylerin farkına varıyor ve büyük bir korkuyla haberi ulaştırmak için harekete geçiyor. Bu büyük haber Türkiye'ye yapılan - yapılacak olan büyükçe bir saldırı. Bir şekilde Türkiye tam o sıralarda hiç beklemediği bir savaşa giriyor. Habersizce... ve gaddar bir düşmana karşı. Havada uçaklar uçuyor bombalar patlıyor. Tüm insanlar cehennem misali sağa sola kaçışıyorlar. Bir şeyler için çok geç. Herkes anlıyor. Görüntü bana geldiğinde evime yaklaşmışım gece olan hava sabaha varmış. Güneş hafiften kendini göstermeye başlamış. Her yer, tanıdığım mahalle, geçtiğim caddeler yıllarımın geçmiş olduğu sokağım ve mahallem moloz yığınına dönmüş Dehşet içindeyim. Azimle evimi bulmaya çalışıyorum. Mucizevi şekilde evimin iskeleti ve bazı duvar kısımları duruyor. Her yeri yanmış. İçeri acilen zıplayıp en değer arz eden şeyleri sakladığım sandığımı bulmak için atılıyorum. İçeriden kötü niyetli olmayan biri çıkıyor elini göğsüne getirip Allah'ın selamını veriyor. İçeride namaz kılmış. Yukarı odama çıktığımda sandığımın güvende olduğunu görüyorum. Yüksek bir rahatlama geliyor. Bir şekilde anne tarafından dedemi görüyorum evimde. Bu evrende ailem boşanmamış olmalı yoksa dedem, babam ve benim oturduğum eve gelmezdi. Babamı göremiyorum muhtemelen bencil davranıp bir yerlere kaçmıştır amına kodum evladı. O an öyle düşünmüyorum burada ekledim :D O an aklıma bile gelmiyor. Sadece dedem var ve dayımın kızı Elif var tüm masumluğuyla orada. Çatıya çıkmış oynuyor. Onu korumak için alıyor ve içeri götürüyorum. Bir şekilde evimizin altında devasa tekerlekler olduğunu hatırlıyorum. Dedem çalışır mı gibisinden bir şeyler soruyor. Denemesini söylüyorum. Evimiz ¿ bir şekilde çalışıyor ve onunla dedemlerin oraya çıkıyoruz. Yolda tek gördüğüm molozlar ve yıkım oluyor. Hissettiğim ise üzerimize bir bomba düşüp düşmeyeceği. Çünkü gök yüzünde uçaklar birbiri ile savaşırken bazı alanlara bombalar düşüyor. Evin stop edip durmasından korkuyorum. Bir şekilde ulaşıyoruz. Bir şekilde güvendeyiz.
Uyanıyorum. Saat 6:45 Dışarıda rüzgar var. Dün çok yalnız hissetmiştim. Neden böyle bir rüya gördüm. Analiz yapamayacak kadar üşeniyorum. Bu yazıyı Hotaru'ya armağan ediyorum. Çünkü bana bunu yazmamı bir nevi o hatırlattı.
Gelenek: øneheart - this feeling
2 Aralık 2023 Cumartesi
Bilinçaltı Dünyası #4
31 Ekim 2023 Salı
Boş bulunmuşlukla bir kaç satır
Aklımda şu an ne var biliyor musun, bazen beynimizdeki yük o kadar ağırlaşıyor o kadar çoğalıyor ki bunun altında eziliveriyoruz. Performansımız düşüyor ve kendimizi eleştiriyoruz. Her bir şeyimizi... (şahsen bende böyle oluyor)
Böyle durumlarda mutlak bir sadeleşmeye gidiyorum ben. İlk olarak sosyal medyayı çok keskin bir şekilde kısıtlıyorum. Bazen 5 dakika bazen hiç girmiyorum. Yeni bilgi sokmuyorum beynime. Çünkü biliyorum ki öz yıkımım dünyadaki en iyilerde en üstlerde. Öyle kaliteli s**kerim kendimi. Dillere desten olun üstüne Türküler yazılır. Öyle kaliteli s**kerim kendimi. Elimde değil... O yüzden mümkün mertebe o orospu çocuğuna malzeme vermiyorum. Biliyorum olmadık bir şeyi kafaya takacak mantığın sesini dinlemeyecek. Öyle kaliteli kötü hissettirecek ki beynimdeki yoğunluk yetmezmiş gibi birde hislerimle uğraşacağım. Duygusal stabilite haline ulaşamamış her bir erkek olmamış erkektir. Bak şimdi bana bunu söyledi. Orospu çocuğuna bak şimdi bana bunu söyledi... Ama haklı... Haklı!! Duygusal stabiliteye her ulaşamamış erkek olmamış erkektir. Bir erkeğin duygusal olarak kaya gibi olması gerekir. Dönüp bakınca 15 yıl önceki benle kendimi kıyaslasam çok çok güçlü bir değişim var evet. (Ama yeterli değil.) sus orospu çocuğu az şefkatli davran (kimse sana şefkatli davranmayacak) biliyorum... (o halde ağlama, çalış) gücüm mü var? (eylemden sonra gücün gelecek) sen hangisisin? Eleştirmeyecek misin? (ben mantığınım bu kadar vakit harcadık yeter. şimdi işe gitmek için 4 dakika içinde hazırlanmalısın yoksa geç kalacaksın) Eyvallah benliğim. siktir olup gidiyorum. vaktim yok...
12 Eylül 2023 Salı
Dünyanın sonuna koşmak
Running to the Edge of The World
-aa bu şarkıyı seviyorum! Tatlı bir karanlığı var.
-Sen de karanlıkla kafayı bozmuşsun he. Tekrarlayıp duruyorsun.
-Azıcık o karanlıktan olmasa beni sevmezdin biliyor musun?
-Gene şifreli şifreli konuşmaya başladın.
-Öyle ama kimse iyi ve efendi erkekleri sevmez. Annelerinden başka.
-Ben seni yine de severdim.
-Hep öyle derler :)
-Ya çok ciddiyim. Seninle özel hissediyorum. Sen beni anlıyorsun bazen modumu yükseltiyorsun.
-Hep öyle derler :)
-Aptal ya...
-Dur dur bak şarkının nakaratı geliyor ''We are running to the edge of the world, Running, running away''
(Gözlerimi kapadım- ana odaklandım. Tuhaf bir boşlukla beraber huzuru hissediyordum. Nakarat bittiğinde gözlerimi açtım kafamı hafifçe çevirdiğimde iri gözleriyle ve samimi bir gülümsemeyle bana bakıyordu. İçim acıdı... Çünkü... Her neyse)
-Eee beğendin mi?
-Güzelmiş.
-Cidden dinledin mi ki? :)
(hadi ama dercesine bakıp başını omzuma yasladı. Parkta koşturan çocuklar, annelerin sesleri ve bir kaç motorcu keko vardı. Sessizliği bir süre paylaştık)
-Teşekkür ederim.
-(hafif duygu yoğunluğunu arttırmak için saçını biraz koklayıp öyle cümleme başladım. Ses tonumu iyi seçtim. Kısıkça. ) Neden teşekkür ediyorsun.
-Hissedebilmemi sağladığın için.
Bir şey söylemedim.
Belli bir süre geçti.
Ağlamaya başladı.
Bir şey söylemedim.
Neden ağladığını biliyordum.
Onu biliyordu.
Ona rağmen yanımdaydı.
Sadece hissedebilmek istiyordu.
Dünyanın sonuna doğru koşuyorduk. O an için öyleydi.
O an için öyleydi...
6 Ağustos 2023 Pazar
Ara ara tekrarlanan rüyalarım
can i call you tonight? - dayglow {muffled + slowed + reverb}
___________________________________________________________________________________
Zifiri karanlık bir alandayım. 1960 ların tesislerini andırıyor. Hatta şöyle imajine edebilirsiniz kapalı araç otoparkı düşünün bolca sütunları olan tavanı geniş ve içerisi mutlak bir karanlık içinde. Orada neden bulunduğumu bilmiyorum. Hep bir ışık arıyorum genelde bulduğum telefonun ışığı oluyor. Kendime neredeyim diye soruyorum. Tüm insanlar gitmiş ve tesisi üzerime kilitlemişler gibi hissediyorum. Korkmuyorum ama kaygılı şekilde koşturuyorum. Kapılara tek tek bakıyorum. Hepsi kapalı. Her zaman bir çıkış buluyorum ve yanlış hatırlamıyorsam devasa demir kapıyı zorla açtıktan sonra amazon ormanı gibi bir yerde kendimi buluyorum.
____________________________________________________________________________________
Bir başka tekrarlanan rüyamda gelecekte olmalıyım. Devasa bir gök delen var. Burj Khalifaya benzer diyebilirim. Ama onun ters olduğunu düşün ve tam zemine yakın 1-2 metre boşluk oluşacak şekilde havada duruyor. Genelde bu rüya olduğunda çoğunluk yalnız çok nadir olarak ta yanımda bir tanıdığım olarak geliyorum. En son seferinde kuzenimle beraberdim. Binanın altından geçerken bir anda üstüme çökeceğini hissedip korkmuştum. Genel rutinde bu olmazdı. Bir şekilde elimde teknolojik aletlerim var ya da özel güçlerim binanın üst katlarına doğru yükseliyorum. Ya da kendimi oralarda buluyorum. Camlarından içeri ya teknoloji ile ya da özel güçlerle giriyorum. İçeride Doktor önlüğü takmış bilim adamları half life oyununu andıran havalandırma geçitleri vs. var. Ne aradığımı bilmiyorum orada ama gizli bir şekilde içeri sızdığımı ve bir görev içinde olduğumu biliyorum. Hiçbir zaman bu rüyanın sonu gelmiyor bir nihayete bağlanmıyor. Ya da hep unutuyorum.
____________________________________________________________________________________
Son aklıma gelen ise en hoşuma giden. Çünkü her uyandığımda mutlak bir mutlukla uyanıyorum. Yüzümde gülümseme ile.
Rüyamda lisedeyim bazen de ortaokul sıralarımda. Her zaman yanımdaki insanlar farklı. Bazen küçülüyorum bazen bu yaşımda oralara oturuyorum. Ama ruhumun bir parçası oralarda kalmışçasına o okullara gidip çeşitli şeyler yaşıyorum. Bir defasında örneğin okulun içinde miting gibi bir şey vardı iki tarafa da katılmamıştım. Bir seferinde okulda tekrar tekrar kaldığımı gördüm :) ama üzülmüyordum. Çok fazla şey var. Beynimde oraya uğrayıp yaptığım çok fazla şey var. Düşününce keşke bir bölüm daha görüp hatırlayabilsem :) Özledim orada olmayı...
6 Ağustos 2023 Pazar / 11:58
can i call you tonight? - dayglow {muffled + slowed + reverb}
4 Temmuz 2023 Salı
Yaşam Oyunu
https://www.youtube.com/watch?v=ffCkmSqmykU
28 Nisan 2023 Cuma
27 Nisan 2023 Perşembe
27 Nisan 2023
Yoğun ''mental breakdown'' sonrası --- tertemiz bir beyin ---
Bu sakinliği ve netliği seviyorum. Sanki beynimin tüm bulutları kalkmış, sis dağılmış gibi.
Anka kuşu tekrar küllerinden doğmuş gibi.
Ve sen... Yani (Ben) :)
Nalet böcek bir daha ağlanıp sızlanma böyle...
Buraya dahi bunu yapmıyorsun söz mü? :)
Anlaştıysak şimdi parlamaya devam edelim. Bu parazitlerin ışığımıza ihtiyaçları var.
18 Nisan 2023 Salı
Oblivion Evreninden - Vampirliğe Tedavi (deneme)
Vampir olmamın 71. günü. Her şey İmparatorluk sarayına sızarken gizli yer altı lağımlarında bir savaşa tutuştuğum bir vampirin beni ısırmasıyla başlamıştı. Tüm gücüm gizliliğimden geliyordu. Rakibim beni görmeden ona bir ok indirmiş olurdum. Fakat savaştığım vampir tek bir okla yere yığılacak değildi. Kafasına oku yemesine karşın inanılmaz bir hızda üzerime zıplamış ve dişlerini boynuma geçirmişti. Hızlıca hançerimi çıkarıp beynine saplamış olmam hastalığı kapmış olduğum gerçeğini değiştirmedi.
Geçirdiğim süreç ve maceralar bu günün konusu değil. Ben daha çok tedavime değineceğim.
Bu mümkün olabilir miydi? Alışamadığım bu süreçten kurtulabilir miydim? Üstelik bu kadar erken...
O gece beslenmeden Skingrad a yola çıktım. İçimde çocuksu bir heyecan vardı. Yolculuğum 1 gün sürecekti. Sabahın iğrenç güneşiyle şehre varmış olurdum. Ama düşündüğümden erken oradaydım.
Bu argonyalı kahya beni ürpertmişti. Şüphesiz gözlerimin farklılığını yakalamış olmalıydı. Sessizlik canımı sıkıyorum. Ne kadar süredir bekliyordum. 1 dakika? 3 mü hayır belki de saniyeler. Her şekilde içimdeki heyecan ve kaygı katlanarak artıyor gibiydi. Merdivenin üstündeki kapı açıldı. Ağır adımlarla iyi giyimli biri inmeye başladı. Kont gelmişti.
-Ne kadar süredir böylesin.
Ona saydığım günleri söyledim.
-Sadede geleceğim. Gözlerimden anlayabileceğin gibi ben de bir vampirim. Eşimle birlikte dönüştürüldük benim aksime o bu duruma adapte olamadı ve tüm susamışlığına rağmen herhangi bir insanın kanını içmeyi reddediyor. Bu sebeple ızdırap içinde. Sadece hayvanlarla beslenmek onun beynine tarifi mümkün olmayan bir acı veriyor. Tüm vaktini uyuyarak geçiriyor. Hiç susuz kaldın mı?
İnsan kanından bahsediyordu. Ona denediğimi ama kısa sürede dürtülerime dayanamayıp vazgeçtiğimi söyledim.
-Anlıyorum! Tam 73 yıldır vampir tedavisi araştırıyorum. Kendim için değil. Eşimin acısına son vermek için. Son araştırmalarım bana Cheydinhal güneyindeki derenin yakınlarındaki bir cadıya götürdü. Cyrodil'deki tek cadı olduğu söyleniyor.
Hepsi hallolurdu ama onun da dediği gibi güçlü bir vampiri öldürmek Hiçte kolay olmayacaktı.
Malzemeleri toplamak kolaydı.
Argonyalı kanını da cadının bana verdiği hançerle temin ettim. Bravil'de tanıdığım bir Argonyalı'nın gece evine girip o uykudayken onun kanını akıttım. Daha ne olduğunu anlamadan camdan kaçmıştım bile. Öldürmek zorunda değildim. Bu ahlaki olarak içimi rahatlatmıştı. Henüz karanlığa ruhumu teslim etmedim. Henüz değil...
19 Yaşında bosmer bir kız ve yüzyılları geçik yaşta yaşamış bir vampir rakip. Tanrım ne yapıyorum ben!...
Acı beni güçlü kıldı. Ve bu gün en büyük sınavımı veriyorum. Hikayem burada sonlanmayacak!
Birden fazla vampir canlı şekilde beslenmiş.
--- BEN AV DEĞİLİM ---
Bir ressamın eviydi.
Bunları düşünmem beyhudeydi - - -
Sessizce evden dışarı çıktım.
_________________________________________________________________________________
Notlar - Son söz:
*The Eldar Scrolls Oblivion oyununu şu sıralar oynamaktayım. Orada açtığım karakterin bir macerasını hikayeleştirerek aktarmak istedim. Kendimi de bunu ne kadar yapabileceğim diye bir denemiş oldum.
11 Nisan 2023 Salı
11.04.2023
Yapayalnız ve muhtaçken kimsem olmaz.
Sanki yaşamın oyunudur bu.
Müzikler ağzıma sıçar ama dinlemeye devam ederim.
Boşluk saldırır
Sıkıntı saldırır
İsteksizlik saldırır
Kimse olmaz konuşmaya ve derdimi açmaya. Bilirim ki zayıflığımda terk edilirim. Söyleyemem anlatamam. Bilirim yalnız başıma atlatmam gerektiğini
Annedir sadece zayıflığı tolere eden.
İnsanlar zayıflıktan nefret eder.
İçten içe öldüğüm bu anlarda kabuğuma çekilirim.
Çünkü bilirim.
İnsanlar zayıflığı sevmez. Zayıfı affetmez.
Çünkü annedir sadece zayıflığı tolere eden.
Bilirim
Onlar reddeder. Ama bilirim.
Karanlığı bilirim.
Acıyı bilirim.
Acı çok uğrar, adapte olur onu kutsala çevirirm. Acıyı severim.
Bilirim... Acıyı bilirim.
Durup kala kalmayı ve boşluğa bakmayı bilirim
Her şey anlamını kaybettiğinde kaybolmayı bilirim.
Kimse olmaz.
Kimse bilmez.
Karanlığımda kaybolmayı bilirim.
https://www.youtube.com/watch?v=TDpgqUU5M5E
(Asa-Chang n Junray - Hana)
22:30
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
6 Nisan 2023 Perşembe
07.04.2023 01:26
Sabah 6:40 ta uyanmam gerekiyor. Ne yapıyorum ben :)
Yoğun hissederken müzikler bana eşlik ediyor. Uyumak istemiyorum. Biraz daha böyle kalmak istiyorum ama --- uyumam gerekiyor. Hep bu ikilem anasını satayım. Bir yerde yapmak istediğim şeyler bir yanda yapmamın daha iyi olacağı şeyler. Sürekli kapışıp duruyorlar. :) Arada şu an olduğu gibi mantıksız olan seçimi yapıyorum. Çünkü güzel hissettiriyor.
Yani ne sikime buraya geldim ki mesela? Kendimi kandırıp yatmamı biraz daha uzatabilmek için. Boş yapıyorum. Yapacağım :))
Her hangi bir yere yazabilirdim ama buraya yazıyorum. Çünkü muhtemelen bir iz bırakmak istiyorum. Ama bunu yaparken bu bloğu gizli tutuyorum. Buna ne diyeceksin peki?¿ :)) kimle konuşuyorum?
Hey sen biri var mı orada!!! Çık ortaya! Ben iç sesimle mi konuştum yoksa buraya gelen zavallı ruhun birine mi hahahah
Ne malca! heheuhe
Neyse ya :D sikerler. Burası benim alanım ve istediğim gibi doldurabilirim değil mi?
Mesela şöyle yazacağım
*** sıçmık ***
evet! Sonra ne yazsak bakalım.
Bir hayalet. Ama şöyle bir hayalet sana gözüküyor sonra bir kez daha ve bir kez daha
Zamanla alışıyorsun bu hayalete sonra kayboluyor ve o hayaleti özlüyorsun. Böyle bir hayalet.
Ne diyorum lan ben! 01.34 olmuş. pff her yer ne kadar sessiz. Biri bir anda pat diye bir şey yazsa nasıl hissederdim acaba? İster miydim bunu.. Hayır çünkü yatacağım. Ama yalnız hissediyorum. Gene bir ikilem değil mi. Ha bir dakika şu olabilir. Bir iyi geceler! içten ve koca bir kalp içeren. Ama bu da olmaz hayır. Çünkü şu sıralar boştayım. Hayatta ne kadar da çok isteyip te sahip olamadığımız şey var değil mi?
Eşekler gibi çalışıyoruz bir şeyleri olur kılmak için duymadan bir diğerine ve bir diğerine. Yok hayır ciddileşemem boş yapmalıyım. Canım acımaya başladı bir anda amına koyim ya. Neden böyle oldu?
En olmadık kişiye bağlandığım zamanı hatırladım anlık olarak onla mı bağlantılı acaba. Ulan ne canımı yakmıştı be. Ne arafta bırakmıştı be. Amına koyayım seninde amına koyayım amk kızı. Ama inanılmaz geliştirmiştin beni de içten içe sana öğretmenim demiştim biliyor musun! Çünkü acı benim kitabımda kutsaldır ve Tanrı tarafından gönderilir. Her acıda daha da güçlenirim.
Belki ruhumdan bir şeyler kaybederim...
Belki...
Ama daha da güçlenirim. Henüz kayıp toksik bir ruh değilim.. Olmaya niyetim yok. Ama sen olacaksın biliyor musun? Duymayan açlığın ve aile sorunların. İçindeki kara delik benimkinden çok daha büyük. Sana o yüzden bu kadar bağlanmıştım. Kendimde olan bir çok şeyi sende görmüştüm. Henüz sen toyken birazcık seni doğru yola sokabilirdim. Şu ''i can fix him/her'' şeysine benziyor evet. O kadar toy değilim. Ama canını her yakan kişi ile ruhundan parça kaybedeceksin. Zamanla çocuksu masumluğunun yerini cadaloz bir kız alacak biliyor musun? Bir şeyleri kendin farkına varmalıydın ve ben seni yönlendirecek her şeyi yapmıştım. Bu noktada elimden bir şey gelmedi. Sen kendi yolunu seçtin ve emin ol hatalıydın. ---- Ne diyebilirim ki... Henüz farkındalığının gelişmemiş olduğu için seni suçlayabilir miyim ki? Benim değerimi bilmediğin ve beni değerlendiremediğin için seni suçlayabilir miyim ki? Tüm tecrübe ettiğim hileleri gösterebilirdim sana. O fazı bir sonraki aşamaya geçirmen gerekmişti sadece. Kaybettin çocuk... Senin de bana katabileceğin çok şeyler vardı. Bunu görebiliyordum. Ben de kaybettim. Hikayemiz sonlanmadı biliyorum... Ama tadı tuzu her şeyi kaçtı ve sen her geçen saniye değişiyorsun. Ve sen özünü - ruhunu kaybettiğinde seni geri isteyeceğimi mi sanıyorsun? Ruhundan bir parçayı bana verseydin geçmişe dönüp baktığında bunu harika tecrübeler olarak hatırlayabilirdin. Sana tavşan deliğinin diğer tarafını gösterdiğimde gözlerin ışıl ışıl olabilirdi. Yepyeni keşfedeceğin bir dünya... Macera ve anı dolu. ---- Ama belki de böylesi daha iyi olmuştur. Benden sonra çünkü çoğu sana tat vermezdi. Aslında bakınca... Tehlike olan bendim bu açıdan...
Belki de doğru olanı yapmışsındır. Yine de alamadığım şey için çıldırdım! İtiraf edeyim...
Ve karanlık oyunları bilsem de etik olarak canını yakmamak için çabalardım. Neyse
siktir et
siktir et
Nereden geldim buraya... Evet duygusal şarkılar, yoğun ruh hali, yalnızlık ... evet evet.. . Böyle oldu.
Allah'ım hala yatmak istemiyorum!!! 01:49 oldu...
Sadece 1 iyi geceler olsa güzel olurdu amına koyayım yalnız hissediyorum....
Kapanış yapmalıyım. Evet bu kadar salmak yeter. Yarın yeni bir mücadele. Hayallerim büyük. Daha yapmak istediğim çok fedakarlık ve çaba var.
Bu benliği oluşturmak kolay olmadı.
Kolay olsaydı herkes yapardı.
Eski bir gelenek olarak şu anda çalan şarkıyı paylaşayım.
https://www.youtube.com/watch?v=vgiGM9mbAPw
(Jay Som - Bedhead)
3 Nisan 2023 Pazartesi
03.04.2023
Bu gün doğum günüm.
Disiplinli bir şekilde ne yapmam gerekiyorsa onları yaptım. Zorlu şeylere daha çok abandım. Kendime verdiğim hediye buydu.
Acımasız olan bu dünyada farklı bir hayat yaşayacaksam tatlı sulara girmeyeceğim.
Tatlı suların amına koyiiiiiiiiiiiiiiiiiiiim!!!
...
30 Mart 2023 Perşembe
31.03.2023
Uzun zaman oldu. Artık eskisi gibi konuşmuyoruz uzunca. Böyle olması daha iyi gerçi...
Hiçbir zaman onunla arkadaş olmak istemedim.
Fazlası olmak istediğimde 'koşullar' buna el vermedi. Net olamazdım ona. Tek diyebileceğim bu. Olamazdım!
Şimdi çok çok nadiren konuştuğumda hayatı hakkında ufak bilgiler veriyor. Şu gündelik ne yaptığı ne ettiği gibi şeyler.
Burada beynim tarifi mümkün olmayan bir güçle parçaları birleştirmeye çalışıyor. ''bahsettiği filmi arkadaşı mı önermişti? -- psikolojik bir film. Acaba bu konuları derince konuştuğu birileri mi var? Keşke benimle uzun uzun konuşsaydı.. Ama o zaman arkadaşım olmaya başlardı.. Ben onunla arkadaş olmak istemiyorum. Ben fazlasını istiyorum. Vücudunu ve ruhunu. Ama o değişiyor. Saflığı yerini toksikliğe bırakacak, insanlar onun canını yakacak. Değişim her yerini sarıp sarmaladığında sadece bir başka kız olacak. O zaman bunca olan imkansızlıklar ve benim yaptığım bu uç istek bana da cazip gözükmeyecek. Hikayemiz kötü bitecek. Böyle olmamalı. Zamanı geliyor. Ona net olabileceğim zaman geliyor. O benim hikayemde sadece bir parça biliyorum ama geçmişle olan hesabı kapatabilmek için ona ihtiyacım var.''
29 Mart 2023 Çarşamba
29.03.2023
- İnsanların bana bakıp gözlerinin parlamasını istiyorum.
- Dikkat çekmek istiyorum.
- Alevimi görmelerini istiyorum.
- Bu aleve hayran gözlerle bakmalarını istiyorum.
- Bana bağlanmalarını istiyorum.
- Beni görmelerini istiyorum!
- Beni görmelerini istiyorum!
- Beni görmelerini istiyorum!